:beyli

Dlaczego w okresie dojrzewania dziewczęta rezygnują z uprawiania sportu

Zmieniają się czasy, a wraz z nimi uprawiane sporty. Społeczeństwo bardziej niż kiedykolwiek wcześniej akceptuje kobiety, które wybierają sportową karierę. Dzięki temu rośnie udział dziewcząt zarówno w sportach uprawianych rekreacyjnie, jak i zawodowo. Jednak wiele jest jeszcze do zrobienia. Pomimo tak sprzyjających warunków do uprawiania sportu, w okresie dojrzewania dziewczynki rezygnują z aktywnych treningów sześć razy częściej niż chłopcy.

Po osiągnięciu dojrzałości dziewczęta zazwyczaj w mniejszym stopniu uczestniczą w zajęciach sportowych. Statystyki na temat ich aktywności są nieco przygnębiające. W szkołach licealnych jedynie jedna czwarta dziewcząt regularnie uczęszcza na zajęcia sportowe, a codziennie trenuje tylko jedna piąta z nich. Wśród chłopców uprawianie sportu jest znacznie popularniejsze - aż połowa z nich trenuje regularnie. Brak ruchu nie tylko zwiększa ryzyko otyłości, ale także jest przyczyną innych problemów zdrowotnych. Dlaczego dziewczynki przestają być zainteresowanie sportem w okresie, kiedy najbardziej go potrzebują? Powodów może być kilka.

Nie jestem wystarczająco dobra

Jednym z nich jest fakt, że w okresie dojrzewania dziewczęta bardziej wolą współpracować niż rywalizować. Wyższy poziom estrogenów, który towarzyszy dojrzewaniu, jest odpowiedzialny za zmianę postawy w relacjach - zamiast na konkurowanie dziewczyny stawiają na współpracę. Świat sportu, którego istotą jest rywalizacja, traci więc na znaczeniu. Ponadto badania potwierdzają, że dziewczęta w okresie dojrzewania doświadczają kryzysu pewności siebie. Pojawiają się wątpliwości: Czy jestem wystarczająco dobra? Czy sobie poradzę? Bardzo często rezultatem utraty wiary we własne możliwości jest rezygnacja z uprawiania sportu, gdzie wyniki są mierzone z matematyczną dokładnością.

Trener czy tyran?

W przeprowadzonych w 1988 roku badaniach na temat powodów rezygnacji dziewcząt ze sportu na czwartym miejscu znalazł się zły trener. I bynajmniej nie chodzi tu o osiągane w sporcie wyniki. Trenerzy, którzy wyróżniają swoich ulubionych zawodników, krzyczą, besztają i upokarzają dziewczęta, potrafią zamienić ulubioną aktywność sportową w czystą torturę. Dziewczynki często nie widzą innej możliwości niż opuszczenie toru sportowego.

Kobieta nie ma mięśni!

W powszechnej świadomości nastoletnich dziewcząt istnieje również pogląd, że sport nie jest wystarczająco kobiecym zajęciem. Niestety uczniowie liceum, z którymi rozmawiała Roselind Wiseman, pracując nad książką “Queen Bees and Wannabes”, powiedzieli, że dziewczynki mają “kobiece ciało, czyli w przeciwieństwie do chłopców nie mają za wiele mięśni, co jest absolutnie nie do przyjęcia w sporcie”.

Twoje miejsce jest w kuchni

Bardzo duże znaczenie ma także wsparcie i motywacja ze strony najbliższych. Rodzina jest miejscem, w którym dziewczęta poznają rolę płci oraz w którym kształtują swój światopogląd. A nawet w XXI wieku bliscy, często nieświadomie, popierają wiele stereotypów dotyczących płci. Rodzice dziewczynek, które nie przesiadują godzinami na placu zabaw, dochodzą do wniosku, że sport nie jest dla nich tak ważny, jak dla chłopców.

Jeśli chcemy zmienić tę tendencję, musimy przede wszystkim zmienić ogólną świadomość sportową dziewcząt. Zapewnić im przestrzeń i przedstawić godne naśladowania wzorce, aby nie musiały ograniczać się tylko do aktywności typowych dla dziewczynek. Dajmy im radość ze zdrowego ruchu i zachęćmy je do robienia tego, co lubią. Bez względu na to, czy wybiorą zajęcia z haftu, czy lekkoatletykę, niech mają świadomość, że jest to ich decyzja, a nie konieczność narzucona przez normy społeczne.